Sadece kılıçla fetih olmaz.
Ahmed Yesevi’nin öğrencileri Horasan erenleri Anadolu’ya gelip gönülleri fethetmeselerdi, kılıç dayanmazdı.
Günümüz erenleri neredeler?
Hoşgörü ile, hâl ile gönülleri fetheden erenlerimiz neredeler? En ufak farklı düşüncedeki arkadaşımla bile kavgaya fırsat ararsam, Kırım’dan Yemen’e nasıl umut olacağım? Balkaş Gölü’nde aldığım soluğu, Mostar’ın eksik merdivenlerinde nasıl vereceğim.
Bize bir fikir gerek, ateşi harlayacak bir kıvılcım.
Sömürülmüş, öldürülmüş, yetim bırakılmış bu coğrafyanın her milletine umut olacak; kapısını çaldığımız her yüreğe “sizi bekliyorduk, nerede kaldınız?” dedirtecek bir ülkü.
Kapısını çaldığımız, o kahvede oturan genç, “burası Müslüman ülke değil” diyorsa, kabahat de, suç da bizde. Demek ki, hemhal olamadık.
Bize o gencin göğsündeki, sürgününü geri çağıran damarı açacak, kalbindeki merhamet çınarını yeşertecek bir fikir gerek.
Zincirlerimizi kıracak bir fikir.
Cetvelle çizilmiş bu coğrafyadan, o mürekkebi, kanı ve gözyaşını silecek bir fikir.
