Muhafazakarları sevmez.
Kürtçe konuşanları sevmez.
Arapça konuşanları sevmez.
Kendisi gibi düşünmeyeni sevmez.
Kaldı ki, bir düşünce sistemi olmadığı için, kendisine benzemeyen kimseyi sevmez.
Kemalizm geldi, ve bitti.
Bu ülkeyi birleştiremedi.
Herkesi kendine benzetmeye çalıştı, başaramadı. Birçok kutuplaşmalara, acılara yol açtı bu tektipçilik.
72 milleti bir arada yaşatan bir imparatorluktan, bir ulus devlet yaratmaya çalıştı, başaramadı.
1000 yıllık kültürel etki alanımızla bağlarımızı kopardı, geçmişimizle bağlarımızı kopardı.
Kimliksiz, sürekli kendini arayan kayıp nesiller yarattı.
Bizim artık toplum olarak bu düşünce yapısından kurtulmamız lazım. Kemalizm, sürekli nefret, mutsuzluk ve öfke aşılayan bir din haline geldi adeta.
Bırakınız Atatürk rahat yatsın artık yerinde. Irkçılık yapan da ona saklanıyor, siyasi rant elde etmek isteyen de ona sığınıyor, hiçbir fikri olmayan da ona sığınıyor.
Biz, birleştirici, müreffeh yarınları beraber kuracağımız yeni sözler bulalım artık.
Kendimize ait sözler…
Vesselam.
Not: Bu hanımefendinin açıklaması münferit bir hadise olsa, kalem oynatmazdım. Bunun yaygın ama Politik Doğruculuk adına dile getirilemeyen bir görüş olduğunun yakınen tanığıyım.
